قرار گيرند ؛ و خير هرگاه براى انسان بد حاصل شود آن را در راه بد به كار مىبرد - اگر قابل به كارگيرى باشد - و يا از آن بهره نمىبرد . چه بسا شخص فاضل براى خودش غمگين باشد ، هرگاه به خيرى كه غير او به آن رسيده دست نيابد ، اگر مثل او مستحق باشد ؛ اين را حسد ناميم ؛ چون اين غم به خاطر اين نيست كه خير به ديگرى رسيد ، بلكه به خاطر آن است كه از آن محروم شده است . و اگر براى خود آنچه را كه براى ديگرى مىيابد ، ترجيح دهد ، زشت نيست ؛ بلكه بر همگان است كه هرگاه خيرى را نزد ديگرى يافت ، آرزو كند كه براى او چنين باشد ؛ چون اين غم موجب آن نمىشود كه زوال نعمت از مستحق را بخواهد . عربها هم ميان اين دو فرق قائل شده‌اند و يكى را حسود ( حسدبرنده ) و ديگرى را غابط ( رشك‌برنده ) ناميده‌اند .